Co tu się działo! Czyli zajęcia i warsztaty na wystawie „Przy kuchennym stole - wnętrza i smaki kuchni śląskiej".

Od 15 listopada w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu cieszymy się wspaniałą wystawą „Przy kuchennym stole - wnętrza i smaki kuchni śląskiej”. Na wystawie można zobaczyć jak na przestrzeni stu lat (z haczykiem) zmieniało się serce każdego domu, czyli kuchnia! Jednak podziwianie interesujących wnętrz kuchennych to zaledwie mały procent tego, co oferowała (i nadal oferuje), nam ta niezwykła wystawa. Niebywale szeroka gama wydarzeń około wystawowych jest ściśle związana z faktem, że nasi pradziadkowie, którzy w takich kuchniach na co dzień urzędowali, oprócz podziwiania ich, (co zapewne także czasem im się zdarzało), robili w nich całą masę innych rzeczy. Poczynając od przygotowywania i spożywania jedzenia, poprzez pranie, szkubanie, spanie, wróżenie, na świętowaniu kończąc. Wszystkie wyżej wymienione atrakcje można było znaleźć także na naszej wystawie. No, oczywiście oprócz spania, bo spać przy takim natężeniu tradycyjnych emocji, po prostu się nie dało!
Zaczęło się oczywiście od spożywania – spożyć każdy mógł już na wernisażu. A co mógł spożyć? No oczywiście chlyb z tustym! Były też różnego rodzaju maszkety oraz specjalnie przygotowane na tę okazję kołocze. Na otwarciu wystawy można było także przyjrzeć się z bliska tradycyjnym szkubaczkom, a na specjalną prośbę, szkubiące chętnie intonowały jakąś tradycyjną, śląską pieśń. Cóż za rarytas!

W następnej kolejności czekało nas pranie! Jak na tradycyjną, śląską rodzinę przystało, pranie odbyło się w sobotę. Młode pokolenie, które licznie przybyło na nasze warsztaty, zostało dokładnie i szczegółowo przeszkolone w kwestii sprzętów piorąco-prasujących, występujących w naszych stronach w ciągu ostatnich dwustu lat. Mamy nadzieję, że po takim kursie, spokojnie poradziliby sobie, gdyby nagle wszystkie pralki odmówiły współpracy i przyszłoby nam prać w rzekach przy pomocy kijanek. Gwoli wyjaśnienia - nie jest to technika prania wykorzystująca do pracy nieletnie płazy zwane powszechnie kijankami.


Tą samą nazwą określane są bowiem drewniane deseczki, które służą do obtłukiwania naszego prana w celu wytłuczenia z niego brudu i innych. Deseczki zostały zaprezentowane, można było pomacać, pooglądać, przymierzyć się do obtłukiwania i spróbować sobie wyobrazić, w jaki sposób nasze prababcie zmagały się z tym sprzętem.
Wypróbować można było także różnego rodzaju waszbrety, czyli tary – drewniane, metalowe, szklane oraz porcelanowe, przy okazji oceniając, która powierzchnia odznacza się najlepszym tarciem.
Oprócz tych klasycznych sprzętów piorących, mogliśmy obejrzeć sprzęty prasujące – magiel i maglownicę, a takżę całą masę miednic, misek i balii. Gdy już wiedza o tradycyjnych metodach prania została poszerzona i uporządkowana, każdy z uczestników stworzył własną mini-tarę. Oj, zabawy było przy tym dużo, a to jedynie część atrakcji…

Tydzień później kuchnie stały się centrum życia towarzysko-matrymonialnego, ponieważ odbyły się w nich najprawdziwsze Andrzejki! Wigilia dnia świętego Andrzeja była na Śląsku okazją do spotkań w gronie niewieścim oraz do praktykowania wróżb, które najczęściej zorientowane były na jeden, ale wyjątkowo interesujący nasze prababcie temat, mianowicie: zamążpójście! Na warsztatach dowiedzieliśmy się, że wróżby andrzejkowe można podzielić na kilka kategorii, z których każda dotyczy innych aspektów rzeczonego zamążpójścia. Dziewczęta zebrane w kuchni miały kilka sposobów na to, by określić która z nich pierwsza wyjdzie za mąż – ustawiały buty z rogu izby aż do drzwi, rzucały kości psu, a także wpuszczały między siebie gąsiora (czasem przebierańca), który zapowiadał pierwszeństwo zamążpójścia tej pannie, do której podbiegł (co w niektórych przypadkach wiązało się z całkiem solidnym uszczypnięciem), „ku komu gąsior leciał, ta se wydała”. Nam udało się przeprowadzić dwie z trzech wróżb należących do tej kategorii – jak można się domyślać załatwienie gąsiora-przebierańca było nieco łatwiejsze od zorganizowania psa wraz z całym naręczem kości. Drugą kategorią wróżb, którą poznaliśmy były wróżby, które informowały delikwentkę czy w ciągu nadchodzącego roku wyjdzie za mąż. Tutaj odpowiedzi były dwie: tak lub nie. Rzucaliśmy zatem butem, obejmowaliśmy płot oraz puszczaliśmy na wodę listki mirtu. Odpowiedź pozytywną otrzymywaliśmy wtedy, kiedy liczba objętych przęseł była parzysta, but upadł czubkiem w stronę drzwi oraz gdy liski zetknęły się ze sobą na wodzie. Co wytrwalsze panny (i panowie również) rzucały, obejmowały i puszczały listki tak długo, aż nie otrzymali satysfakcjonującej dla siebie odpowiedzi. Biorąc jednak pod uwagę wiek naszych uczestników i fakt, że są w takim momencie życia, w którym mogą być pewni, że rozpiętość ramion jeszcze kilkakrotnie im się zmieni, lepiej byłoby, żeby się im te listki zbyt szybko nie zetknęły :)

Trzecią poznaną przez nas kategorią wróżb, były wróżby, których celem było przybliżenie pannie większej ilości szczegółów dotyczących narzeczonego (ewentualnie, w przypadku panów - narzeczonej). Zaczynało się niewinne – rzucając skórką z jabłka mogliśmy poznać pierwszą literę imienia przyszłego męża. Jeśli jednak bylibyśmy bardziej dociekliwi, mogliśmy poznać imię w całości.

W tym celu wystarczyło w wieczór andrzejkowy wyprodukować całą masę karteczek z męskimi (lub żeńskimi) imionami, włożyć je pod poduszkę, wyspać się na nich, a następnie rano wylosować jedno imię, które miało stać się imieniem naszej drugiej połówki. Jest to wróżba troszkę nowsza niż wcześniej wspomniane, ale także dostarcza wielu emocji – szczególnie, gdy któraś panna uprze się wylosować jakieś konkretne imię i gmera tak długo i konsekwentnie, że wyciąga około piętnastu imion i w efekcie jej wiedza w kwestii imienia narzeczonego pozostaje bez zmian.
Lejąc ołów lub wosk najczęściej przepowiadaliśmy sobie zawód naszego wybranka lub jakąś cechę jego charakteru. Tak więc wosk, który swym kształtem przypominał np. słonia mógł oznaczać, że przyjdzie nam żyć z cyrkowcem albo ewentualnie człowiekiem nad wyraz cierpliwym, no… może też być, że ze sklerozą.

Ostatnim i najważniejszym etapem zdobywania wiedzy o narzeczonym lub narzeczonej była próba zobaczenia jej/jego wizerunku we śnie. Jak tego dokonać? Trzeba było przede wszystkim: pościć cały dzień, na noc zjeść słonego śledzia, zorganizować męskie galoty (opcja dla pań) lub damski wierzcheń (opcja dla panów), umieścić zdobyczną część garderoby pod poduszką i spać. We śnie powinien nawiedzić nas wizerunek naszego przyszłego męża lub żony. Proste! Te i inne wróżby miały miejsce na naszej wystawie i mamy tylko nadzieję, że wszyscy wyszli zadowoleni, poznawszy swoje perspektywy na przyszłość.

Jak powszechnie wiadomo, natychmiast po Andrzejkach należy rozpocząć przygotowania do świąt (faktem jest, że centra handlowe, nawołują do tego już po Wszystkich Świętych, my jednak postanowiliśmy poczekać chwilę dłużej). W pierwszą niedzielę po Andrzejkach rozpoczyna się Adwent – czas wyciszenia, modlitwy i przygotowań. W naszych Muzeum przygotowania zaczęliśmy od słodkiego aspektu świętowania – ozdabiania pierniczków!
Oczywiście, zanim przystąpiliśmy do dekorowania wysłuchaliśmy wykładu dotyczącego historii piernikarstwa. Mogliśmy także zobaczyć z bliska, a nawet dotknąć starodawnych form piernikarskich, w których to piernikarze pierniki stwarzali, a były one wielce urodziwe. Wielce urodziwe były także te pierniczki, które powstały na naszych zajęciach. Uczestnicy warsztatów mieli do swojej dyspozycji dwa kolory lukru, kilka kolorów posypki, cukrowe perełki, gwiazdki, motylki i inne cuda, które wymyślił dr Oetker :)

Dekorowaliśmy serduszka i chłopki oblizując przy tym gęsto paluchy, a czasem i bez wyraźnej potrzeby pałaszując posypkę małymi porcjami. Wyszły nam prawdziwe cuda!
Problem pojawił się tylko w momencie, kiedy uświadomiliśmy sobie, że pierniczki będą mogły zostać skonsumowane dopiero w czasie świąt, a przypomnę, że zajęcia odbyły się 8 grudnia! Tak, wytrzymać tyle dni z mieniącym się słodyczą pierniczkiem pod bokiem zapewne nie było łatwe, chociaż w momencie, w którym piszę te słowa z pewnością większość pierniczków dawno już ulegała zagładzie w różnych młodocianych (i nie tylko) żołądkach. W tym miejscu należy też oddać hołd niektórym z naszych warsztatowiczów, którzy heroicznie postanowili swoje pierniczki oddać innym ludziom – swoim bliskim i znajomym. Ten wspaniały przykład altruizmu przywraca nam nadzieję w człowieka :)

14 grudnia odbyły się na naszej wystawie ostatnie w minionym roku zajęcia. A jak grudzień, jak kuchnia, i jak święta, to zajęcia oczywiście musiały dotyczyć „Śląskiej Wiliji”! Tym razem zebraliśmy wiele istotnych informacji dotyczących tradycyjnych przygotowań do świąt – wystroju izby, ilości i składu potraw, wróżb, które praktykowane były w Wigilię oraz sposobu spędzania kolejnych dni świątecznych przez naszych pradziadków. W izbie przygotowanej na Wigilię musiał panować nienaganny ład, w kącie ustawiano snop siana, jako zapowiedź przyszłorocznej pomyślności, a pod sufitem wieszano połaźniczkę. Pod obrusem umieszczano sianko, monety i ziarna zboża, a pod stołem kładziono siekierę – dla ochrony przed chorobami.

W Wigilię należało oczywiście samemu także być nienagannym, ponieważ nasze zachowanie rzutowało na cały nadchodzący rok. Usłyszeliśmy również bardzo ciekawą informację, że nasi pradziadkowie dbali o to, by pierwszą osobą, która przychodzi do domu w Wigilię był mężczyzna, ponieważ to dobrze wróży. Analogicznie, kobieta wróży źle, co większość obecnych na zajęciach kobiet przyjęła bardzo mało entuzjastycznie.

Poznaliśmy też kilka tradycyjnych potraw śląskich, do których zaliczamy: siemieniotkę, moczkę, makówki, śledzie oraz kompot z pieczek. Podczas wieczerzy pod żadnym pozorem nie wolno było wstawać od stołu, ponieważ groziło to wstającemu śmiercią lub kalectwem. No, chyba że wstający był gospodynią – jej nic nie groziło. Trzeba było uważać również na chybotliwy płomień świecy, cienie na ścianie oraz puste łupiny orzechów. Po wieczerzy resztki każdego dania zanoszono zwierzętom i liczono na to, że przy okazji opowiedzą nam coś ciekawego. Potem jeszcze tylko kilka wróżb, kolędowanie, pasterka i nyny. Aaa… wiecie, jak radzono sobie z tym mężczyzną, co to pierwszy musiał rano do domu zawitać? Bardzo prosto – wczesnym rankiem tata lub dziadek wychodzili do lasu po choinkę, i gdy wracali ze swoją zdobyczą, byli pierwszą osobą, która wchodziła do domu i... byli mężczyznami! Ha!
Choinkę ozdabiało się specjalnie, własnoręcznie stworzonymi dekoracjami, na przykład z papieru, bibuły, słomek lub masy solnej!
Te ostatnie ozdoby powstawały także na naszych warsztatach. Babraliśmy się w masie solnej aż miło! Z wykorzystaniem foremek lub jedynie naszej wyobraźni, udało nam się stworzyć prawdziwe solne arcydzieła.

Oj działo się na naszej wystawie w Starym Roku! Kto przypadkiem nasze działania (oraz samą wystawę) przegapił - nic straconego! Wystawa jest dostępna dla zwiedzających aż do 27 kwietnia 2014 roku i ciągle jeszcze ma nam do zaoferowania wiele atrakcji! Najbliższe będą miały miejsce już 18 stycznia, kiedy to z nieskrywaną radością powtórzymy warsztaty pierniczkowe! Jest to z pewnością szansa dla wszystkich, którym nie udało się wziąć udziału w pierwszej edycji, a także dla tych, którzy swoje pierniczki zachłannie skonsumowali lub heroicznie oddali innym :)
Grupy zorganizowane niech nie rozpaczają, ponieważ dla nich także mamy atrakcyjną ofertę! Przez cały czas trwania wystawy, proponujemy szereg ciekawych zajęć edukacyjnych:

* Kuchnia śląska - centrum życia rodzinnego
* Zapomniane sprzęty kuchenne
* Projektowanie na motywach ludowych, czyli przestrzeń dobrze zaprojektowana
* Wielkie pranie w śląskiej kuchni
* Słodka historia piernika

Na zajęcia, zarówno indywidualne, jak i szkolnie zorganizowane, zapisywać można się w Dziale Edukacji Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, tel. (032) 281 82 94 w.127. Zapraszamy!

(MP)

To dopiero odkrycie!

Zobaczcie, co znaleźliśmy! Szokujący filmik z tajnego ośrodka badawczego, którego główną bohaterką jest nasza Geneozefa! Zastanawiamy się czy opiekunowie ze Szkoły Muzycznej czegoś przed nami nie ukryli.... :)


Geneozefa Project from Edukacja MGB on Vimeo.

Chociaż... oglądając filmik, wydaje się nam, że podczas tych zabiegów całkiem nieźle się bawiła!

Geneozefa - ciąg dalszy przygód w Szkole Muzycznej

Skok ze spadochronem był dla naszej Geneozefy bardzo dużym przeżyciem, przeżyciem emocjonującym a nawet... tak, nie bójmy się tego słowa - ekstremalnym! Wiemy skądinąd, że była tym przeżyciem zachwycona i kazała sobie pokazać inne rozrywki, które w jakiś sposób zapewniłyby jej wzrost adrenaliny. Opiekunowie zaproponowali jej więc... wycieczkę do parku połączoną z krótkim kursem wspinaczki drzewnej, wizytę w słynnym bytomskim centrum handlowym AGORA obejmującą szaleństwa na automatach w strefie dziecięcej oraz jakiś mocny film w kinie oraz... pracę na umowę-zlecenie w szkolnej szatni! Przy czym okazało się, że ta ostatnia propozycja, była dla Geneozefy najbardziej ekstremalna. Zacznijmy jednak od początku.

Korzystając z ciągle pięknej, jesiennej pogody 30 października Geneozefa zwiedziła park w Szombierkach.
Bawiła się świetnie! Skakała po drewnianych ogrodzeniach, wprawiała się we wspinaczce (na razie niskodrzewnej), obejrzała staw i bardzo chciała łowić ryby, jednak z powodu braku odpowiedniego osprzęty, pomysł ten został zarzucony. Przynajmniej na jakiś czas.




Nasza bohaterka, jako że na tym świecie już jakiś czas żyje, poznała już prawa rządzące rynkiem. W celu zebrania funduszy na zakup sprzętu wędkarskiego musiała znaleźć pracę. Będąc jeszcze wciąż bardzo młodym obywatelem udało jej się znaleźć jedynie dorywczą pracę na umowę-zlecenie w szkolnej szatni. Ale cóż to była za praca! Jaka odpowiedzialność!

Młodzież przychodzi, powierza swoje odzienie wierzchnie i darzy Geneozefę pełnym zaufaniem. Jednak okazało się, że Geneozefa nie do końca to zaufanie odwzajemnia. Bo to wiadomo, co ta młodzież do szkoły w tych kurtkach wnosi? A jakby to co niebezpiecznego było?

Geneozefa widziała kilka filmów akcji w swoim życiu i nie zamierza ryzykować. Z ogromnym zapałem wzięła się więc do przeszukiwania kieszeni powierzonych jej kurtek. Przecież wiadomo, że robiła to dla dobra szkoły, w której tak bardzo jej się spodobało. Niestety, nie wszyscy byli w stanie docenić jej poświęcenie i zaangażowanie w pracę... Za "naruszenie prywatności czy nietykalności czy innego bla... bla... bla... nadużycie piastowanego stanowiska...." Geneozefa trafiła za kratki!

Całe szczęście, udało jej się wiarygodnie wytłumaczyć motywy swojego postępowania i już po 24 godzinach została surowo upomniana i zwolniona do domu. Być może wynikało to także z fakty, że bytomska policja nie miała jeszcze nigdy do czynienia z pluskwiakiem i nie znała odpowiednich procedur postępowania w takim wypadku. W każdym razie nocne przygody na komisariacie dostarczyły Genozefie tyle adrenaliny, że musiała się delikatnie wyciszyć, a nic tak nie wycisza, jak gra w szachy! Rozrywki intelektualne także przypadły jej do gustu. Chyba nawet wygrała tą rozgrywkę.

Uspokoiwszy się nieco, znów poczuła głód wrażeń w związku z czym opiekunowie zapewnili jej możliwość zaznajomienia się z wszelkimi rozrywkami, które czekają na człowieka (i pluskwiaka) w bytomskim centrum handlowym AGORA. Zakupy Genozefy nie interesowały, za to w kąciku przeznaczonym dla dzieci odnalazła radość życia.

Automaty, klocki i inne dziwne urządzenia zostały przez nią natychmiast przetestowane. Zabawa była przednia, ale nie był to jeszcze koniec wrażeń. Dzień skończył się wizytą w kinie, nie wiemy jaki film obejrzała
Geneozefa, ale chyba nic dobrego, bo stwierdziła, że kino to bezsensowny wynalazek. Teraz czeka nas zorganizowanie jej szybkiego kursu Historii Kina Światowego dla pluskwiaków, żeby przekonać ją do zmiany zdania. Nic to. Trudniej było przekonać ją do porzucenia pomysłu natychmiastowego ubrania choinki. Po wizycie w AGORZE uległa czarowi trwających już w sklepach świąt Bożego Narodzenia i zażądała dostarczenia jej choinki w celu ubrania jej "tak pięknie, jak widziała to w centrum handlowym". Ot, charakterek! Po długich dyskusjach i tupaniu odnóżami udało się przekonać ją, że święta Bożego Narodzenia nie wypadają w listopadzie i większość ludzi choinki ubiera dopiero późnym grudniem. Ufff... kartą przetargową było zrobienie, jej zdjęcia z choinką, które niniejszym załączamy do tej notatki.

Na koniec zamieszczamy także osobiste wypowiedzi Genozefy w krótkim wywiadzie, który przeprowadzili z nią jej opiekunowie, czyli klasa VI a OSM:
1.    Jak oceniasz kl. VI a OSM Bytom?
Odp:  Byli mili. Odwiedziłam z nimi wiele ciekawych miejsc, opiekowali się mną dobrze.
2.    Jak ci się podobał pobyt w OSM Bytom?
Odp:  Było fajnie.  Najbardziej podobał mi się skok ze spadochronem.
3.    Na jakim instrumentach grałaś?
Odp:  Grałam n fortepianie, trąbce i skrzypcach.
4.    Czy podobała Ci się podróż po szkole?
Odp:  Tak, bardzo. Zwiedziłam aulę, salę gimnastyczną i bufet szkolny.
5.    Czy byłaś gdzieś  z uczniami poza szkołą?
Odp:  Tak, byłam na lekcji judo tenisa oraz w parku. Bardzo mi się podobało.
6.    Czy będziesz tęsknić za uczniami VI a  OSM Bytom?
Odp:  Bardzo, mam nadzieję,  że kiedyś tam jeszcze wrócę.

Widzimy zatem, że opiekunowie zdali egzamin i od tej pory mogą opiekować się wszystkimi Czerwcami, jakie spotkają na swej drodze. Zdradzę jeszcze, że ze Szkoły Muzycznej Geneozefa trafiła do Szkoły Podstawowej nr 45 w Szombierkach, ale to, co ją tam spotkało to materiał na całkiem nową historię, która ukaże się już wkrótce!



(MP)

Czerwiec 003: Czesio Czerwuś

Mamy wiadomości od kolejnego Czerwca, którego wysłaliśmy w świat, a dokładniej do Miechowic. Z Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu wyszedł bezimienny, świeżo urodzony w dniu 6 listopada. Powstał na zajęciach z drugoklasistami ze Szkoły Podstawowej nr 33. Pomachaliśmy mu chusteczką na pożegnanie i niecierpliwie czekaliśmy na pierwsze informacje. Jak się okazało nie musieliśmy długo czekać, nasze czerwce i ich opiekunowie dbają o to, żebyśmy się za bardzo o losy naszych "dzieci" nie martwili. Najlepiej o tym, co Czerwiec robił w Miechowicach opowie nam relacja jego opiekunów:

"Na wycieczce w Muzeum Górnośląskim podczas zajęć na wystawie Via Regia spotkaliśmy Czerwca polskiego - pluskwiaka, z którego w dawnych czasach otrzymywano i wysyłano w świat barwnik naturalny zwany "czerwonym złotem". Od niego pochodzi nazwa miesiąca, jemu zawdzięczamy tło w godle i czerwony kolor we fladze.
Odwiedził on w naszej szkole wszystkie klasy młodsze, i część starszych. Uczniowie w konkursie nadali mu imię Czesio Czerwuś, rysowali też jego portrety, które ozdobiły korytarze szkoły. Czesio Czerwuś zwiedził : sklepik, salę gimnastyczną - wziął udział w torze przeszkód, Izbę Śląską, podziwiał ruiny zamku miechowickiego przez okno. Dalsze swoje kroki skierował do Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 5 im. Kennedyego w Bytomiu Miechowicach".

Bardzo cieszy nas istniejąca u szkół-opiekunów  tendencja do dbałości o rozwój fizyczny naszego pluskwiaka. Sport to zdrowie, a w dzisiejszych czasach bardzo istotną kwestią jest aktywność fizyczna, której niestety mamy coraz mniej. Pozytywne wychowanie fizyczne oraz umiejętność gry zespołowej, to coś co się Czesiowi na pewno bardzo w życiu przyda. Kto wie, może nawet zostanie członkiem reprezentacji i pojedzie na mundial w 2018 lub 2022 roku?

Czesio ze swojej wizyty w Miechowickiej szkole wyniósł także bardzo cenną wiedzę dotyczącą kultury i historii naszego wyjątkowego regionu. Izba Śląska, którą odwiedził to wspaniały przykład typowo śląskiej kuchni, na zdjęciu możemy dostrzec charakterystyczny dla Śląska byfyj (dla goroli:  kredens), romy i zastawiony różnorodnymi sprzętami kuchennymi stół. W kuchni Czesio spotkał gospodarzy tego przybytku - górnika oraz śliczną śląską panienkę w galandzie na głowie. Ciekawe czy dostał na obiad gumiklyjzy, rolady i modra kapusta?

Cóż, wiemy że na pewno głodny nie chodził ponieważ szkolny sklepik znajdował się na wyciągnięcie ręki. W przypadku Czesia potwierdza się nasze podejrzenie, że Czerwce to zdecydowanie słodyczolubne istoty.
Jeśli chodzi edukację historyczną, którą odebrał nasz Czerwuś, to miejsce, w którym się znalazł wybitne sprzyjało zagłębieniu się w historię naszego pięknego miasta, a ściślej jego dzielnicy, jaką są Miechowice. Szkoła Podstawowa 33 ma to szczęście, że usytuowana jest w wyjątkowym dla tej dzielnicy miejscu. Uczniowie każdego dnia mogą podziwiać z okien ruiny miechowickiego pałacu Tiele-Wincklerów.

Tak, w tym miejscu mieszkała kiedyś bardzo bogata śląska rodzina, której protoplasta Franz von Winckler był właścicielem 69 kopalń węgla kamiennego oraz innych kruszców, kilkunastu hut, a także wielu posiadłości ziemskich. Tenże Franz von Winckler wybudował miechowickie osiedla mieszkaniowe dla swoich robotników oraz był założycielem miechowickiego szpitala. Kolejne pokolenie Tiele-Wincklerów to Valeska i Hubert, którzy byli rodzicami najsłynniejszej chyba postaci związanej z Miechowicami - Ewy von Tiele-Winckler, znanej szerzej jako Matka Ewa, założycielka "Ostoi Pokoju" oraz zgromadzenia diakonis, które pomagały sierotom, bezdomnym, kalekom, samotnym i chorym, a także wszystkim, którym taka pomoc była potrzebna. Bardzo się cieszymy, że nasz Czesio już w pierwszych chwilach swojego istnienia poznał tą wyjątkową historię związaną z naszym miastem.

Na sam koniec należy zaznaczyć także, że zauważamy u Czesia tendencje do swego rodzaju gwiazdorstwa. Oj, rozpieścili go uczniowie SP 33. Sesje zdjęciowe, portrety, autografy... Ale nie szkodzi, najważniejsze, że proporcje wiedzy, sportu i sławy zostały idealnie wyważone. Pozdrawiamy Czesia i jego opiekunów i mamy też nadzieję, że w ZSO nr 5 zajmują się nim równie troskliwie, jak w SP 33.

(MP)

Czerwiec 001: Geneozefa

Mamy wiadomości o naszym pierwszym Czerwcu! Czuliśmy się trochę urażeni, ponieważ nie przysłał nam żadnej kartki z podróży, ale gdy tylko dostaliśmy harmonogram zajęć i atrakcji, które zapewniła mu Ogólnokształcąca Szkoła Muzyczna w Bytomiu, całe urażenie natychmiast nam przeszło. Tyle wrażeń i to zaledwie dwa tygodnie po stworzeniu! Nikt z nas nie ma takich fantastycznych wspomnień z dzieciństwa. Zacznijmy jednak od początku. Geneozefa powstała 25 października podczas zajęć w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu. Stworzyła ją klasa VI a z naszej bytomskiej Szkoły Muzycznej i zabrała ze sobą.

Od tej pory słuch o Geneozefie zaginął… no dobrze, docierały do nas jakieś plotki, że niby widziano ją na kilku premierach i wernisażach w stolycy, że wywołała ogólnocelebryckie poruszenie prezentując na sobie kreację Zienia, ale nie daliśmy wiary tym wszystkim rewelacjom. Mieliśmy całkowitą rację, a nasz zdrowy rozsądek i dystans do blichtru i blasku celebryckiego świata został nagrodzony oficjalną relacją, którą właśnie mamy przyjemność zaprezentować. Stworzenie (jako proces) ma to do siebie, że gdy już się dokonało, niezbędna jest chwila odpoczynku. To naturalne prawo stworzenia nie ominęło także naszej Genozefy, która po tym doniosłym akcie wypoczywała przez weekend w szafce szkolnej.
W poniedziałek natomiast rączo zabrała się do zwiedzania szkoły, która jak na szanującą się instytucję przystało nie mogła wpuścić na swój teren Czerwca bez podstawowego kursu BHP i P. Poż.

Zaraz po kursie opiekunowie pokazali jej dwa najważniejsze miejsca w całym budynku – sklepik szkolny oraz toaletę (wizyta w tym ostatnim miejscu obejmowała także kurs posługiwania się papierem toaletowym, natomiast w sklepiku Geneozefa ostatecznie wykształciła swój gust kulinarno-słodyczolubny).




Pobyt w szkole muzycznej okazał się dla młodego Czerwca okazją do zdobycia wielu ciekawych doświadczeń i umiejętności. Geneozefa zwiedziła aulę i brała udział w próbie orkiestry, nie mówiąc już o tym, że w pierwszym tygodniu życia odebrała staranne wykształcenie muzyczne, ucząc się gry na pianinie, trąbce, wiolonczeli, altówce i skrzypcach.

Żeby jednak nie spowodować u naszego Czerwca niebezpiecznego w swych następstwach przesytu kulturą, zadbano także o jego kondycję fizyczną.

Geneozefa wzięła udział w zajęciach wf-u, próbując swoich sił w różnego rodzaju sportach, ale nie odpuścił także zajęć dodatkowych w postaci treningu judo i lekcji tenisa.

Okazało się też, że Geneozefa ma smykałkę do sportów ekstremalnych i olbrzymią odwagę, ponieważ postanowiła także skoczyć ze spadochronem. Po starannym zapięciu wszelkich linek i pasów bezpieczeństwa odbyło się kilka prób na szkolnych półpiętrach i jedna, już niemal całkowicie poważna z okna pierwszego piętra na tyłach szkoły. Skok właściwy został przeprowadzony 4 listopada w godzinach porannych, Czerwiec Geneozefa oddał skok z okien auli, podczas wykonywania skoku nie ucierpiał żaden przechodzień a i Geneozefa wydawała się być cała, zdrowa i zadowolona. Wkrótce umieścimy na blogu film z tego wydarzenia. W każdym razie nie próbujcie tego w domu.

W tym wpisie zawarliśmy relację jedynie z części atrakcji, jakie zapewniła naszemu Czerwcowi klasa VI a OSM w Bytomiu. Coming soon… wpis obejmujący wizytę w bytomskim centrum handlowym AGORA, przygotowania do świąt (które ogłoszone zostały już przez wszystkich handlowców w okolicy), podjęcie pierwszej pracy na umowę-zlecenie, relaks na łonie natury, a także rozrywki umysłowe, których dane było jej zakosztować. Zamieścimy także wywiad z Geneozefą, w którym sama wypowie się na temat swoich przeżyć.

(MP)