Geneozefy przygód kilka

Wiele księżyców minęło zanim pozbieraliśmy się po niesamowitych, wspaniałych i w ogóle oszałamiających wiadomościach, które dotarły do nas ze Szkoły Podstawowej nr 45 na temat przygód naszej, (nieco pomylonej, ale jakże przez nas uwielbianej), Geneozefy! Jej opiekunowie z wyżej wymienionej szkoły, zafundowali jej przeżycia, którymi mogłaby spokojnie obdzielić wszystkich pracowników naszego Działu, a i tak na łożu śmierci wspominalibyśmy nasze szalone, wspaniałe życie rodem z "Przygód Indiany Jonesa".  Zaczęło się wprawdzie od, nieco urażającej dumę czerwcową, ale niezwykle koniecznej degradacji, bowiem nasza Geneozefa wylądowała w przedszkolu… Piszę, że był to regres konieczny, ponieważ ten, chyba najpiękniejszy i najbardziej beztroski etap życia, naszą Geneozefę ominął. A to się nie godzi!

Każdy ma prawo do przedszkola! Każdy ma prawo do koników i kulkowych basenów (Dlaczego nie było ich w przedszkolach za naszych czasów?!), każdy ma prawo do wielkich grzybów, kolejek i leżakowania! Chociaż to ostatnie akurat powinni wprowadzać dopiero w zakładach pracy, a nie w przedszkolach. W takiej formie, na pewno znalazłoby wielu entuzjastów. Nie zagłębiając się jednak dłużej w chory umysł wynalazcy leżakowania w przedszkolu, musimy przyznać, że taka przedszkolna przygoda bardzo dobrze naszej Geneozefie zrobiła! Na pewno zrekompensowała jej fakt, że zaraz po stworzeniu została brutalnie porwana do szkoły. Parafrazując słowa klasyka: „All work and no play makes Geneozefa a dull girl”. Miała zatem nasza podopieczna okazję nadrobić rzeczone „play”, sami zobaczcie:

 

Niestety każda zabawa ma swój kres, więc gdy tylko Geneozefa odnalazła stracony czas (przedszkolny), musiała niezwłocznie powrócić do poważnego życia: szpilki, szminki, fatałaszki i plotki o życiu gwiazd… wiadomo! A tak poważnie, to kto zna Geneozefę, wie że takie rzeczy absolutnie jej nie interesują! A co ją interesuje? No oczywiście biologia! Pracownie przyrodnicze, mikroskopy i wszystkie te śmieszne modele, na których można zobaczyć, jak wyglądają ludzkie ingrediencje. Czerwce na zapleczu biologicznym czują się niemal tak cudownie, jak w korzeniach Czerwca Trwałego, a musicie wierzyć, że tam czują się naprawdę fenomenalnie!

Co więcej, pracownia przyrodnicza stwarza niesamowite wręcz możliwości rozwoju życia towarzyskiego – przyjaźń ze świnką morską trwa do dziś (stale wymieniają korespondencję), z papużkami stosunki trochę się ochłodziły, ale wyniknęło to prawdopodobnie z podejrzliwego charakteru jednej z „nierozłączek”. W końcu nie wiadomo, czy ta "Czerwcówa" nie chciała przypadkiem, zagnieździć się z nimi „na trzeciego”, a to byłoby wysoce niewskazane. Przyjaźń z wulkanem… cóż… to był jednak niewypał… Za duże napięcie, nerwowa atmosfera i
w ogóle wybuchowy temperament tego ostatniego uniemożliwiał zbudowanie głębszej relacji.Stosunki jednak pozostały poprawne. Z rybkami przyjaźń się nawiązała, chociaż w warunkach raczej więziennych (Geneozefa ma w tej kwestii pewne doświadczenie), tj. przez szybkę, ale bez słuchawki. Jednak do tej pory kłaniają się sobie na ulicy. Jako tę wisienkę na torcie poznawania Szkoły Podstawowej nr 45, opiekunowie pokazali Geneozefie szkolny skalniak i ogród dendrologiczny – palce lizać!

Po skończeniu szkoły zaczęło się dla naszej bohaterki prawdziwe życie – studia! (No, może nie jest to jeszcze takie prawdziwe prawdziwe życie, ale z każdym krokiem się do niego zbliżamy) Z jej zamiłowaniem do przedmiotów ścisłych oraz lekko szalonego życia, wybór był prosty – Polibuda!  Żadne tam humanistyczne bla bla bla… Derrida. Czysty konkret! Ścisła wiedza! Krew, pot i dziwne, ruszające się urządzenia - Wydział Elektryczny! Politechnika Śląska w Gliwicach przyjęła naszą Geneozefę z otwartymi ramionami, podobno była nawet jedną z najładniejszych dziewczyn na roku! 

W pierwszej kolejności zapoznała się z mikroskopem sił atomowych (ATM) i spektrometrem Ramana – samo wymówienie tego w zestawie, robi wrażenie na ludziach! Z czasem było tylko lepiej! Przejażdżka samochodem elektrycznym „Elipsa” oraz przejażdżka na robocie mobilnym „Hexorze”. Z resztą to właśnie z nim ostatecznie zgodziła się pójść na randkę, choć chętnych nie brakowało. Cały wydział Inżynierii Materiałowej i Metalurgii był głęboko niepocieszony, ale nic się nie poradzi na podobieństwo dusz (i gabarytów). Po zbiorowym złamaniu serca wydziałowi Inżynierii Materiałowej i Metalurgii, było jeszcze kilka incydentów z udziałem Geneozefy, do nas dotarły jedynie lekko mętne plotki…

Słyszeliśmy coś o braku fartucha w laboratorium wysokiej próżni, używaniu „modelu wiatraka pionowego do generacji prądu elektrycznego z energii wiatru”, (łał, to brzmi jeszcze bardziej profesjonalnie, niż ten kawałek z mikroskopem), w charakterze karuzeli oraz próbach zamieszkania w komorze mikroskopu sił atomowych (to było zaraz po tym, jak wyrzucono ją z akademika za posiadanie i dystrybucję płynnej koszenili pod przykrywką serków Danio). Do tego wszystkiego doszło jeszcze skandaliczne zachowanie w laboratorium wysokich napięć – jazda na kulach! Która to zmusiła wszystkich do wyłączenia tych wysokich napięć, przez co konieczna była zmiana nazwy, na: "laboratorium wyłączonych wysokich napięć". Po tak burzliwej karierze studenckiej Geneozefa postanowiła rozpocząć karierę akademicką. Szło jej dość niesamowicie, wygłosiła nawet jeden wykład i wydała kilka publikacji m.in.: „Moje życie z Hexorem”, „Wyładowania pełzające jako nowa forma masażu relaksującego” oraz „Komora ATM – moje własne M1”. Szybko jednak stwierdziła, że takie życie nie jest dla niej. Potrzebowała jeszcze bardziej namacalnego konkretu, potrzebowała krwi, potu i smaru… Dlatego zatrudniała się w fabryce OPLA.

Już od samego początku okazało się, że to praca niełatwa dla Czerwca. Nikt, absolutnie nikt, nie był w stanie sprowadzić dla Geneozefy uniformu, który by na nią pasował. Pozostało jedynie zrobić sobie zdjęcie przy szafce, pozorując, że właśnie zaraz, za chwileczkę, ów uniform z szafki wyciągnie i przywdzieje z godnością. Całe szczęście z czapką nie było takich problemów, głowa Geneozefy ma odpowiedni rozmiar – dziecięcy, duży. Sama praca natomiast nie stanowiła żadnego problemu, Geneozefa szybko odnalazła się wśród blach, części samochodowych, lusterek, lakierów itp., chociaż nie ukrywamy, że najlepiej odnalazła się podczas przerwy śniadaniowej!

Oj tak! Geneozefa lubi jedzenie, dobre jedzenie, dużo jedzenia! Postanowiła zatem „liznąć” nieco (dosłownie, jak i w przenośni) sztuki kulinarnej i zostać Master Czerwcem! Na pierwszy ogień poszło ciasto: mąka, margaryna, śmietanka, cukier… zagniatanie, smarowanie, wykładanie… ciasto i owoce – czyste szaleństwo!

Wszystkie ingrediencje wspaniałomyślnie udzielone Geneozefie przez cudownych opiekunów, nie poszły na zmarnowanie – ciasto wyszło wyborne! Wszyscy skorzystali! Geneozefa nieskromnie zjadła aż cztery kawałki i… wpadła w lekką panikę, związaną z ewentualnym, nieplanowanym i niepożądanym przyrostem tylnej części odwłokowej. Żadna kobieta nie chciałaby tego dla siebie, za to ochoczo życzy tego innym :) Na fali paniki uprosiła opiekunów o zabranie jej do jakiegoś przybytku sportu, w celu spalenia. Opiekunowie okazując współczucie i w ogóle żywiąc całą masę uczuć pozytywnych dla naszego Czerwca zabrali ją do Hali sportowej „Na skarpie”, gdzie aktywności fizycznej zażyła w dawce dużej i satysfakcjonującej. Sami zobaczcie:

 

Na koniec przedstawiamy jeszcze  relacje z dwóch wycieczek do miejsc, bardzo dla naszego miasta (z co za tym idzie, miasta Geneozefy także) ważnych!
Nie poznać ich, nie zobaczyć na własne oczy, nie poczuć klimatu, atmosfery i w ogóle aury tych miejsc byłoby gańbą na miarę gorola z Warszawki.
Targ staroci w Szombierkach – cudowne wydarzenie cykliczne, święto staroci, antyków i wszelkiego rodzaju skarbów!
Geneozefa także odnalazła kilka precjozów „sprzedwojnia” i nie tylko! Oczywiście nie byłaby sobą, gdyby większości z nich nie przymierzyła na miejscu, nawet, jeśli przeznaczenie niektórych z nich, nie miało nic wspólnego z przywdziewaniem ich na siebie!
Cóż… Czerwiec może wszystko!

Druga wycieczka, to pielgrzymka do jednego z najwspanialszych zabytków techniki i jednego z najbardziej charakterystycznych elementów postindustrialnego krajobrazu Bytomia – Elektrociepłowni Szombierki! Elektrociepłownia została powołana do życia przez niemiecki ród Schaffgotsch’ów. Nie wiem, czy wiecie, ale to właśnie ten ród, do którego przy pomocy małżeństwa (stara i bardzo powszechna metoda przejmowania czyjegoś nazwiska :)) weszła nasza Joanna Gryzik, spadkobierczyni majątku Karola Goduli. Historia Joasi, jakkolwiek wspaniała, zostanie przytoczona przy innej okazji, ponieważ obawiam się, że ten wpis niedługo osiągnie rozmiary Ulissesa co najmniej.

 

Wracając do Elektrociepłowni, która początkowo (podobno) miała być fabryką materiałów wybuchowych, (jednak roztropnie odstąpiono od tego pomysłu), już jako elektrownia, została wybudowana w stylu modernistycznym według projektu architektów Emila i Georga Zillmanów, i otwarta w 1920 roku. Jako własność spółki Schaffgotsch Bergwerksgesellschaft GmbH funkcjonowała do końca II wojny światowej, będąc nawet przez chwilę jedną z największych elektrowni w Europie. Po wojnie została przekazana władzom polskim, niestety z dość poważnymi ubytkami sprzętowymi, które zawdzięczamy Armii Czerwonej i ich kłopotliwemu przyzwyczajeniu wywożenia wszystkiego w głąb Rosji.. Dość jednak tej historii, miejsce to jest obecnie zdecydowanie kultowe, między innymi dzięki wielu inicjatywom kulturalnym podejmowanym na jego terenie. Geneozefa podjechała pod EC Szombierki na pełnym lansie, coby tą kulturę swą oryginalnie zaznaczyć. Atmosfera tego niezwykłego miejsca faktycznie urzekła naszego Czerwca, zakochała się i na pewno jeszcze ją tam spotkamy!

(MP)

Komedia dell'arte

Karnawał to karnawał, codzienna poprawność polityczna czy też pedagogiczna poszła w odstawkę w i tak niepoprawnym  na co dzień (czytaj mało nudnym!) Dziale Edukacji Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu. W końcu wszystkie kultury pierwotne miały na tyle zdrowego rozsądku, aby w swym rocznym kalendarzu zaplanować czas zabawy, zawieszenia wszelkich zasad, poważnie przez naszych średniowiecznych przodków PROFANUM zwanym w opozycji do SACRUM dnia powszedniego, naznaczonego powagą i wstrzemięźliwością. A więc bawmy się, zarażajmy ożywczym śmiechem! A wykorzystamy do tego starą,  500-letnią tradycję teatru komedii dell' arte.




Dwudziestka przybyłych na sobotnie zajęcia śmiałków patrzyła na nas z lekkim przerażeniem w oczach. Na środku przygotowana scena z kolorowymi światłami i ręcznie malowaną dekoracją, czerwony dywan, muzyka renesansowa z off-u a na środku dziwacznie ubrani pracownicy Edukacji w maseczkach na twarzach, czytający ogłoszenie o naborze do trupy teatralnej "Arlekina"  ....

Dołączyć, nie dołączyć? ... oto jest pytanie. Granie na scenie dla odważnych przeznaczone, powoli więc pierwsi śmiałkowie zgłaszać się zaczęli. Zapewnienia o dobrej zabawie żartem okraszonej i pod maską ukrytej (znaczy się nikt rozpoznany przez postronnych nie będzie) całą resztę przekonało. A żeby anonimowym pozostać, trzeba było sobie maseczkę karnawałową samodzielnie wykonać i wyglądało to tak:





Radość z uzyskanej tym sposobem anonimowości nie miała granic! Teraz już można było śmiało rozrabiać na scenie i do ról swawolnych przygotowywać...
Szkolenie z chodu scenicznego było, próba głosu, tańce,hulanki, swawola, ale dopiero po ..... podpisaniu kontraktu aktorskiego!




Nawet najmłodsi z zaangażowaniem długopis w łapki chwycili i swój autograf czytelny bądź nie pod umową zostawili. Niektórzy wykazali się niebywałym rozsądkiem oraz większą przenikliwością i przed podpisaniem kontrakt uważnie przeczytali. A było w nim napisane co następuje:

Zobowiązanie podpisane - teraz już nie było wyjścia: szczegóły dotyczące komedii dell' arte poznać należało, aby dobrze swoją rolę w przedstawieniu odegrać. W ten sposób dowiedzieliśmy się, że komedia dell' arte narodziła się we Włoszech, oparta była na improwizowanych scenkach i zawsze przedstawiała przygody tych samych bohaterów. Należeli do nich m.in.: zuchwały sługa Arlekin (w tej roli niezawodna okazała się nasza gospodyni Sobotnich spotkań z wiedzą - Magda), sprytna i dowcipna pokojówka Colombina (wymarzona rola dla Kierownika Działu Edukacji!), Dottore (brawurowa powaga działowego barda Marka w naszej inscenizacji dodała tej postaci charakterystyczny Rys...:), oraz chciwy kupiec wenecki Pantalone (brak obsady wśród pracowników budżetówki), jak również żołnierz samochwała -Kapitano.

Inspiracja do muzealnego przedstawienia komedii dell' arte była historia po raz pierwszy zaprezentowana na uroczystości weselnej Ferdinanda di Medici w 1589 roku. Opowiadała ona o szaleństwie uzdolnionej Izabelli, oszukanej przez ukochanego Flavia. Jak ukoić rozpacz Izabelli, jak ją pocieszyć? - na te pytania musieli znaleźć odpowiedź nasi aktorzy.
Naszej Izabelli udało się zaskoczyć pokojówki podczas odpoczynku... ups, przepraszam, chciałam powiedzieć podczas omdlenia z przepracowania ;)

Zaskoczone dziewczyny chętnie ruszyły Izabelli na pomoc, po kobiecemu wyciągając z płaczącej powód jej rozpaczy. Chwytały się  różnych sposobów - nic nie pomogło. Intelektualne zagadki na nic się zdały, rozmowy o wyglądzie tudzież garderobie łez nie otarły... trzeba było wezwać doktora!

Dottore przybył wraz z całą świtą czeladników i powinność swoją lekarską odczyniał: wypił kawę, odpytał nowicjuszy... Metoda na bolącą głowę leczoną poprzez ścięcie na nic się zdała. Izabelli okłady z jadu żmij też nie pomogły, a tylko łez potok wzmocniły. Było i straszenie na lwa, i przypalanie leczniczym ogniem - nic nie pomogło.

Rozweselić Izabellę próbowała również grupa Arlekina: były piruety, skoki, dowcipy. Lekarstwem okazała się dopiero ... druga miłość. Lecz więc się tym, czym żeś się struł - jak by powiedział nasz szacowny Dottore ;)


Na koniec Izabella przekazała nam mądrą radę (nota bene autorstwa naszego Dottore :) ):

Kiedy prawdziwa to przetrwa dekadę
Gdy trzeba będzie - dwie przetrwa nietknięta
Lecz kiedy kaprys to - nie przetrwa nawet
tyle, by warto było ją pamiętać
Bacz więc by miłość błaha i pozorna
na życie ślepą cię nie uczyniła
Dbaj, by nie zwiodła cię forma ozdobna
Chroń to co trwałe - w tym jest cała siła.
Miłość prawdziwa nic z życia nie kradnie
Tylko dodaje mu szczęścia i blasku...
Morał z historii wyłonił się zgrabnie
A my czekamy na burzę oklasków

Komedia dell'arte rozśmieszała widzów, ale i pouczała :


Śmiech wam przynosimy ale i naukę
Zobaczcie więc zaraz naszą zgrabną sztukę
Od śmiechu się przecież poprawia nam zdrowie
Od nauki rośnie oleju stan w głowie

 Tego dnia swoje urodziny obchodziła jedna z aktorek Komedii dell' arte - Kasia grająca role uroczej pokojówki. Gromkich wiwatów Hiphip hura nie było końca. W końcu trupa teatralna, to prawie jak najbliższa rodzina....
Były prezenty, były słodkości dla wszystkich. To się nazywają urodziny - jeszcze raz wszystkiego najlepszego Kasiu!

 








P.S.
 Relacja filmowa niebawem ;)
(A.R.)

Czesio Czerwuś odsłona druga

Z radością informujemy, że dotarły do nas kolejne informacje o naszym przyjaznym czerwcu Czesiu, który wędrował sobie po Miechowicach. Za kilka(naście) linijek oddamy głos jego opiekunom z ZSO nr 5, którzy przygotowali wspaniałą, imponującą relację. Zanim jednak to uczynimy, czujemy się w obowiązku dodać kilka słów od siebie. Wszystkie czerwce, które wyszły z naszego Muzeum są dla nas bardzo drogie, chcemy dla nich jak najlepszego życia oraz świetlanej przyszłości, dlatego też z rosnącym sercem obserwujemy, jak ich opiekunowie zapewniają im te wszystkie fantastyczne przeżycia!  Widzimy, że każdy z naszych trzech Czerwców nabiera indywidualnych cech charakteru, dorasta, dojrzewa i kształtuje swoją osobowość pod wpływem kolejnych, fantastycznych opiekunów. Zauważamy, że Czesio ma zadatki na odkrywcę. Z powodzeniem mógłby stać się badaczem historii i kultury regionu, ponieważ jego opiekunowie dostarczyli mu całego mnóstwa bodźców historyczno-kulturalnych. Poznał historię Miechowic, zetknął się z zabytkami oraz z elementami śląskiej kultury ludowej. W poprzedniej szkole buszował po izbie regionalnej, natomiast w ZSO nr 5 wziął udział w prawdziwym orszaku Mikołajów i poznał wiele grudniowych tradycji. Czyż nie wpłynie to na niego inspirująco, twórczo i w ogóle z wszech miar pozytywnie? Chyba już wiemy, kim będzie chciał zostać gdy dorośnie :) Musimy dodać jeszcze, że bardzo nas cieszy, (a co tam! Dumni jesteśmy do rozpuku!) ilość portretów i zdjęć, które zostały Czesiowi uczynione! Sława, sława i jeszcze raz sława! Każda klasa chce się z nim sfotografować! Z prawej, z lewej, z profilu i au face. Trzeba przyznać, że fotogeniczny, to on jest! Dodatkowo uczniowie nieustannie tworzą niezliczone ilości imponujących portretów naszego młodego czerwca… i tylko mamy nadzieję, że nic sodowego nie uderzy mu do głowy od takiego nadmiaru sławy i chwały. Z tego wszystkiego może się okazać, że zechce porzucić karierę badacza, (której mu z całego serca życzymy), na rzecz bycia celebrytą, co wydaje nam się mniej korzystne, szczególnie dla mózgu. Jednakowoż… jakąkolwiek drogę wybierze, zawsze będziemy z niego dumni. Mamy też nadzieję, że któregoś dnia zechce też odwiedzić, swoich starych i mocno stęsknionych stwórców, siąść z nami przy kominku, w bujanym fotelu i opowiedzieć nam co nieco o życiu w wielkim świecie. Nie przedłużając już wstępów, zapraszamy do zapoznania się z relacją opiekunów z ZSO nr 5:

Czerwiec zwany Czesiem Czerwusiem przybył do ZSO nr 5 ze Szkoły Podstawowej nr 33. Poszukiwał różnych miejsc w szkole, aby móc się sfotografować z naszymi uczniami i gośćmi.

Na samym początku zawędrował na spotkanie grupy integracyjnej  "Nasze Słoneczka". Spędził tam czas na miłej pogawędce o filmowaniu. Przy okazji oglądnął ciekawy film z poprzednich zajęć grupy na temat mody i projektowania. Nasi goście uwiecznili go na swoich rysunkach... Czyż nie pięknie wygląda?

Następnie nasz czerwiec przemieścił się do jednej z klas, gdzie mógł podziwiać różne kukiełki i rekwizyty przygotowane przez naszych szkolnych artystów.


Na korytarzu naszej szkoły zobaczył swoje odbicie. Kolor czerwony na  fladze był taki sam, jak  kolor jego ciała .










Potem udał się na zajęcia do sali matematycznej. Tam uczniowie chętnie fotografowali się z nim na tle "zimnych" figur geometrycznych brr........- oj matematyko nie śnij się naszym kochanym uczniom po nocach.








Później Czesio poszedł na spotkanie z uczniami  kółka biologicznego, gdzie chętnie pozował do zdjęcia na tle gazetki LOP, a przecież miał ku temu powód.... Czyż ta organizacja nie zajmuje się takimi biednymi stworzeniami jak on?

Nasz kochany podróżniczek zawędrował również na prelekcje pt. "Anglia i Walia" zorganizowaną przez Koło Polskiego  Towarzystwa Geograficznego. I tam odkrył... Eureka! Okazało się, że dwie Panie są w czerwcu urodzone . Jaka radość udzieliła się wszystkim!







Nasz Czerwuś padał ze zmęczenia, ale nie odpuścił. Pobiegł wraz z chłopakami na boisko szkolne, jednak stwierdził, że ta pogoda nie sprzyja " biciu" rekordów sportowych. Wiec tylko zgodził się na jedno zdjęcie  i szybko wrócił do szkoły.











W jednej z klas spodobał mu się świąteczny wystrój. Pomyślał sobie: "Jak to dobrze , że idą święta - zrobię sobie przerwę w mojej długiej podróży". Nagle usłyszał poruszenie na korytarzu szkolnym, więc wyjrzał...... i zobaczył  Mikołaja wraz ze swoją świtą.
Niestety pomocnicy Mikołaja mieli już tylko mały worek z cukierkami. Ale na szczęście naszego  Czesia nie ominął poczęstunek.... chociaż wiemy , że lepiej smakuje mu czerwiec trwały.

Na zakończenie wędrówki dotarł do galerii młodych, obiecujących artystów. Może wśród naszych gimnazjalistów  znajduje się jeszcze nieodkryty talent.... 

Po tylu spotkaniach Czerwuś  pożegnał się z nami i pojechał zwiedzać kolejną przyjazną dla niego szkołę (Szkołę Podstawową nr 38 w Bytomiu).

Wspaniałe relacja! Wspaniałe zdjęcia i niezapomniane przeżycia dla naszego czerwca! Czekamy z niecierpliwością na kolejne zdjęcia i relacje, życząc Czesiowi utrwalenia swoich humanistycznych zainteresowań oraz umiejętności zdystansowania się do okazywanego mu z każdej strony uwielbienia. Wiemy, że uroda jego jest niezaprzeczona, jednak zbyt wielki zachwyt swoją osobą, nikomu nie działa dobrze na charakter. Wierzymy, że nasz kochany Czesio jest mądrym i rozsądnym czerwcem i miłość własna nie sprowadzi go na kręte ścieżki celebrytyzmu :) Z resztą... przy tak fantastycznych opiekunach, każdy Czerwiec wyjdzie na ludzi! :)

 (MP)