Wakacje w Muzeum!!!

Tak, rozpoczął się czas błogiego odpoczynku… morze, plaża, lasy, jeziora, wyspy Kanaryjskie, Azory czy inne wyspy psiego pochodzenia… Jaaa mmm… chyba dla innych, bo nie dla nas!
My twardo trzymamy się naszej świetlicy, w której mamy naturalnie, siłą rzeczy, prawem fizyki i budowlanki zamontowaną klimatyzację murową (jakby ktoś nie spotkał się nigdy z takim modelem polega ona na tym, że na dworze panuje niesamowity upał, w pewnym miejscu przestrzeni miejskiej stoi mur, a za murem panuje temperatura -25 stopni - w takim właśnie miejscu siedzi Dział Edukacji w czasie upalnego lata – wuala). Mało tego, zachęcamy wszystkich, żeby właśnie w tym miejscu nas odwiedzili, ponieważ tego lata nie zamierzamy spędzać samotnie, za murem, za rzeką, za górą ani nawet za granicą.
Wiemy, że nie tak łatwo jest nakłonić młodych, żądnych wakacyjnych atrakcji ludzi do dobrowolnego oddania się w łapy świetlicy muzealnej wraz z jej klimatyzacją murową, dlatego też przygotowaliśmy na te wakacje kilka propozycji sobotnich (i nie tylko sobotnich) spotkań.
Większość z nich można określić znaną i dobrze kojarzącą się wszystkim nazwą: „The best of”. Zwykle dotyczy ona branży muzycznej i stosowana jest w momencie, gdy po dwudziestu latach wspólnego grania muzycy wybranego zespołu wydają płytę z utworami, które w ciągu tych dwudziestu lat najbardziej się ludziom podobały. Zdarza się również, że niektóre polskie wokalistki wydają taką płytę zaraz po debiutanckiej, ale to dzieje się zdecydowanie rzadziej. Nasze świetlicowe „The best of” dotyczy przede wszystkim tych, spośród proponowanych przez nas sobotnich zajęć, które w minionym roku szkolnym cieszyły się największą popularnością, ale znalazło się też kilka nowych propozycji:

 •    6 lipca, 11:30 – „Krepinowe kwiaty”, prowadzi Małgorzata Drewniok
•    13 lipca, 11:30 – „Jak tworzyć kopie obrazów”, prowadzi Natalia Gruszczyk
•    20 lipca, 11:30 – „Etnodizajn”, prowadzi Magdalena Pospieszałowska
•    23 lipca, 11:00 – „Indiańskie lato. Zrób sobie totem”, prowadzi Beata Badura, Monika Bronk-Pogoda
•    25 lipca, 11:00 – „Indiańskie lato. Indiańskie rytmy”, prowadzi Beata Badura, Monika Bronk-Pogoda
•    27 lipca, 11:30 – „Indiański ślad”, prowadzi Beata Badura, Monika Bronk-Pogoda
•    10 sierpnia, 11:30 – „Ziołowe święto – wianki Matki Boskiej”, prowadzi Urszula Batko, Małgorzata Kłych
•    17 sierpnia, 11:30 – „Robimy film”, prowadzi Marek Ryś
•    24 sierpnia, 11:30 – „Gliniane skarby”, prowadzi Dorota Podyma, Ewelina Gabała
•    31 sierpnia, 11:30 – „Artysta prehistoryczny – warsztat naszych przodków”, prowadzi Ewelina Gabała
•    7 września, 11:30 – „Mozaika”, prowadzi Anna Rak
•    21 września, 11:30 – „Wszechświat w pudełku. Zabawy dla małych odkrywców kosmosu”, prowadzi Dorota Kupras
•    28 września, 11:30 – „Pan Pająk i jego zwierzyniec”, prowadzi Andrzej Pająk

Wszystkie zajęcia odbywają się w naszej świetlicy muzealnej (tej z klimatyzacją murową), a wstęp na nie kosztuje 6 złotych. Z uwagi na to, że są to zajęcia „the best of” prosimy wcześniej zapisać się na zajęcia przy pomocy telefonu:: (032) 281 82 94 wew. 127, gdyż obawiamy się, że mogą nas zalać całe tłumy znudzonych plażą i upałem a zainteresowanych naszą niezwykłą klimatyzacją (i oczywiście zajęciami!), młodych adeptów sztuk wszelakich.
Do zobaczenia!!!

Jak się robi film animowany?

Co to jest film animowany niby wszyscy wiedzą. Starsi i młodsi zawsze się z jakimś tam animowanym obrazkiem spotkają. A to Reksio, a to Bolek i Lolek, a to znowu Uszatek czy inny Plastuś. I tu pojawia się pierwsza kwestia: każdy z tych filmów jest inny. Reksio to wiadomo - narysowany pies przeżywający różne przygody. Uszatek z kolei to taki wręcz pluszak - tyle, że z możliwością poruszania się (prawie) o własnych siłach. No a Plastuś, jak sama nazwa wskazuje to istota plastelinowa.
Wszystkie te filmy łączy jedna rzecz: żeby sie ruszały, trzeba postaci i elementy w nich zanimować. Czyli poruszyć. W normalnym filmie, takim widzianym w telewizji w cięgu jednej sekundy postać musi się poruszyć 25 razy. Czyli w ciągu minuty daje to 60 (bo tyle sekund ma minuta) x25 = 1500 ruchów. A przeciętna dobranocka trwa,
powiedzmy, 10 minut, czyli poruszeń trzeba wykonać 15000. Ufff. A jeszcze zauważmy, że w filmie zwykle występuje więcej niż jedna postać ...
W takim filmie jak Reksio kolejne poruszenia to kolejne, rysowane obrazki. Są to tzw klatki filmu, czyli obrazki pokazujące co się kolejno w filmie dzieje. Jak zdjęcia. W Uszatku z kolei poruszane są lalki, które się fotografuje. Może też być film zrobiony z postaciami wyciętymi z papieru albo i z niego wydartymi. W każdym razie nieważne jak przygotujemy postaci i tak trzeba te 15000 ruchów/klatek na 10 minut filmu przygotować, jeżeli chcemy, aby wyglądał on tak jak w telewizji.
Na naszych zajeciach postanowiliśmy wykonać taki film animowany - rysunkowo/wycinankowy - posługując się jedynie mocą wyobraźni i pracowitości  naszych uczestników. Na początek dzieciaki otrzymały garść wiedzy teoretycznej, a później przeszliśmy płynnie do cześci praktycznej. Wymyśliliśmy scenariusz, podzieliliśmy go na poszczególne sceny, dzieci narysowały wszystkie postaci i rekwizyty, po czym zaczął sie etap produkcji. Film ma tytuł "Wesoła łąka" (wybrany demokratycznie decyzją prowadzącego - konkurencyjny tytuł "Dzieci bawiące się piłką, które przegania niedźwiedź, który też chce się z nimi bawić" przegrał, bo zdradzał nieco zbyt dużo z fabuły :) ). Wybrany tytuł dość dobrze oddaje charakter filmu, natomiast gdyby chcieć oddać atmosferę towarzyszącą realizacji wypadałoby go zatytułować "Wrota chaosu".
Obróbka filmu trwa nieco dłużej, niż zakładałem, zatem dzisiaj jedynie kadr - a jak
dobrze pójdzie to jutro będzie gotowy film :)

No i wreszcie jest!

Wesoła łąka from Edukacja MGB on Vimeo.

Frywolitki?

Tak! To jest właśnie to, o czym nie śniło się ani filozofom, ani najstarszym góralom, ani nawet Martinowi Lutherowi Kingowi. To jest właśnie to, o czym nie śniło się przede wszystkim Działowi Edukacji Muzeum Górnośląskiego. Mówiąc szczerze, jeszcze do niedawna nie mieliśmy najbledszego pojęcia, co to za dziw natury, ten frywolitek. Prawdopodobnie bylibyśmy w stanie pomylić frywolitki z haczykami do wędek albo jakimś rodzajem tasiemca, ale tak było kiedyś. Obecnie jesteśmy adeptami frywolitkowania i bardzo sobie to cenimy.



Zaczęło się, jak to zwykle u nas, od społecznego zapotrzebowania, które wsparte talentem Pani Małgosi Drewniok przekształciło się w kolejny cykl warsztatów w naszej świetlicy! Mówisz - masz! Tak się to robi w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu! :)

Frywolitki jednak, są sztuką niezwykle trudną i wymagającą. Dlatego też postanowiliśmy rozbić naukę tego skomplikowanego rzemiosła na dwa spotkania warsztatowe. Na pierwszym zapoznawaliśmy się z czółenkami do frywolitek - w końcu stworzenie dobrej relacji z przyszłym współpracownikiem jest podstawą owocnej pracy. Było miło, czółenka nas polubiły, kordonki również, można się więc było zabrać do pracy. Większość Pań, które uczestniczyły w warsztatach, gdy usłyszała, że na pierwszym spotkaniu będziemy uczyć się tylko robienia "sznurka", nie kryła zdziwienia. Jak to? Całe warsztaty, tyle czasu, a jedyne co zrobimy to prosta sfrywolitkowana nitka?!? No, ale jak się zaczęło... W jednej chwili wszyscy zrozumieli, dlaczego tej "prostej" niteczce, sznureczkowi, czy mówiąc językiem profesjonalistów (którymi przecież teraz jesteśmy, prawda?) "łuczkowi po linii prostej" należało poświęcić całe spotkanie. Okazało się, że ten niewinny "łuczek" powoduje problemy, których ilość i doniosłość można śmiało porównać do problemów fizyki kwantowej.
Czy ma przeskakiwać? Czy może nie ma przeskakiwać? Czy przeskakiwanie, to to samo co kliknięcie? Czy nie moglibyśmy mieć więcej rąk, bo z tymi dwoma, co mamy to średnio nam wychodzi? Po pewnym czasie pojawiły się problemy z rozpoznawaniem własnych dłoni - która jest która tak właściwie? I którą nitką powinna się obecnie zajmować? Która przetyka, a która zaciąga?
Kto by pomyślał, że dwie nitki, mogą generować tyle problemów i wątpliwości. Pani Gosia cierpliwie pokazywała, podpowiadała i kontrolowała nasze poczynania. No i w końcu - udało się! Łuczek opanowany! To jednak nie wszystko, skoro umiemy łuczek, przyszedł czas na kółeczko. Wszystko właściwie prawie tak samo, ale prawie, jak to mówią, robi wielką różnicę.

 Kółeczko robimy na jednej nitce, druga dynda sobie beztrosko, a nam pot już wstępuje na czoło, bo tym razem zaciągać trzeba w ramach kółka i jeszcze pilnować czy się przesuwa (kto miał z tym kiedyś do czynienia zrozumie, o co mi chodzi), jeśli się nie przesuwa, klniemy cicho pod nosem (tam do licha!) i zaczynamy od początku. Po raz kolejny zaczynamy się zastanawiać ile w końcu mamy palców i który jest który. Raz jest ich za mało, innym razem czujemy się jakbyśmy byli stonogą, tyle że na okoliczność palców. Po długim czasie prób, błędów, frustracji oraz kilku załamaniach nerwowych pierwsza z Pań pokazała nam piękne, malutkie i całkiem gotowe kółeczko! Radości nie było końca!
Zadanie domowe: ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć! Łuczki, kółeczka, czółenka, kordonki, palce i milion innych rzeczy. I żeby nam się jeszcze wszystko ze wszystkim nie pomieszało.

Drugie spotkanie - wstęp brzmi zachęcająco: będziemy robić kwiatka! Pani Gosia pokazała nam przepiękne, zrobione przez siebie kwiatki i powiedziała, że my też będziemy takie robić. Uwierzyliśmy i ochoczo przystąpiliśmy do pracy. Jak takie cudo zrobić? Nic prostszego! Trzeba tylko wykorzystać umiejętności, które zdobyliśmy na poprzednich zajęciach (kto zdobył, ten zdobył:)). Robimy więc, co następuje: łuczek, pikotkę (Cokolwiek to znaczy. Żartujemy, oczywiście jako profesjonaliści doskonale wiemy o co chodzi, gorzej z wytłumaczeniem. Pikotka, to taki supełek, jak wszystkie, tylko trochę inny - no, to wszystko jasne! Robimy go po prostu w większym odstępie), następny łuczek, obracamy nić i dawaj - robimy kółeczko! Kółeczko wystarczy jedynie gęsto poprzetykać pikotkami, po raz kolejny odwrócić nić i dziergać kolejne łuczki. Zabieg powtórzyć nieskończoną ilość razy i może nam wyjdzie kwiatek. Nie muszę dodawać, że każdy najmniejszy błąd sprawia, że możemy po raz kolejny zaznać radości robienia wszystkiego od początku. Sama słodycz! Mimo tego, że wszytko o czym, tu piszemy brzmi przerażająco, strasznie i w ogóle zniechęcająco, musimy przyznać, że ciężka praca się opłaca i widok własnoręcznie zrobionej frywolitki wzrusza. Panie, które uczestniczyły w warsztatach wspaniale opanowały sztukę frywolitkowania i zaprezentowały nam swoje dzieła - satysfakcjonującą nagrodę za wiele godzin żmudnej pracy, za krew, pot i łzy. Jesteśmy niesamowicie dumni!!!

Przyroda = przygoda

W naszym Muzeum zawsze coś się dzieje! Dzisiaj chwalimy się zajęciami, które odbywają się na naszej wyjątkowej wystawie przyrodniczej. Ostatnio mieliśmy tu bardzo ważnych i bardzo sympatycznych gości – przyjechała do nas Szkoła Podstawowa nr 12 z Chorzowa. Dzieci brały udział w lekcji muzealnej z okazji Dnia Ziemi, na której poznawały i zgłębiały tajemnice naszej kochanej Matki. Dowiedziały się, co to jest las (że to nie tylko drzewa, grzyby i grzybiarze), na własne oczy zobaczyły jak zbudowane jest drzewo – tak, tak w środku i jakby tego było mało, mogły jeszcze sobie ten środek podotykać, empirycznie badając czas przyrastania i wielkość kolejnych słojów. Młodzi adepci nauk przyrodniczych poznali także mieszkańców lasów, ich życie oraz nawyki żywieniowe, a na sam koniec świetnie bawili się tworząc wizerunki swoich ulubionych leśnych lokatorów.



Nasza wystawa przyrodnicza ciągle rozwija się edukacyjnie. 
Od niedawna funkcjonuje Galeria Prac, w której umieszczamy prace uczestników lekcji, ale nie tylko! Każdy kto odwiedzi nasze Muzeum, może zostawić nam na pamiątkę swój rysunek inspirowany wrażeniami przeżytymi na naszej wystawie przyrodniczej. Rysunki można wykonać w specjalnym i niezwykle przyjaznym „kąciku małego artysty”, z którego może korzystać każdy, kto odwiedzi naszą ekspozycję.

Dzieła młodych artystów-przyrodników prężą się dumnie w naszej Galerii i są podziwiane przez zwiedzających na równi z eksponatami :).

Musimy pochwalić się jeszcze jedną, ważną dla nas rzeczą! W ostatnią środę (tj. 24.04.2013) na naszej wystawie przyrodniczej świętowano… urodziny! Tak, dokładnie tak było! Solenizant i jego goście zabawę zaczęli od poszerzania swojej wiedzy przyrodniczej, a zakończyli na twórczym ozdabianiu naszego „kącika małego artysty”.

Jak widać na zdjęciach, zabawa była przednia - uczestnicy tego nietypowego przyjęcia urodzinowego malowali farbami akrylowymi wybrane postacie zwierząt i owadów, które ukryły się na naszym "stole artysty"! Można było uruchomić wyobraźnię i wyzwolić w sobie instynkt artysty-malarza.
Dla nas najmilszym i najwspanialszym komplementem był komentarz jednego z uczestników: „lepiej niż w Telepizzy!!!”.

Z tego wynika, że urodziny w Muzeum mogą być atrakcyjną alternatywą dla najpopularniejszych punktów gastronomicznych, z czego bardzo się cieszymy!!!

Śladami Indian

    Ostatnio Muzeum Górnośląskie nawiedzili Indianie! Tak, tak, dokładnie. Przebyli daleką drogę, przypłynęli z Ameryki i… nie wiedzieli, co to cheeseburger!
Wiedzieli za to wiele innych, ważnych rzeczy, na przykład: jak zrobić imponujący pióropusz, jak polować na bizony, jak przeprawić się przez rzekę w zrobionym własnoręcznie canoe, jak pomalować twarz w przerażające barwy wojenne i…  jak robić wspaniałe naszyjniki o symbolicznych znaczeniach!



Właśnie tej ostatniej sztuki uczyli nas podczas sobotnich warsztatów. Najważniejszym wyborem, którego trzeba było dokonać już na samym początku był symbol, który chcemy umieścić w centrum swojego naszyjnika. Sprawa była naprawdę poważna, ponieważ każdy symbol ma inne znaczenie, a samych symboli jest całe mnóstwo. I jak w takiej sytuacji dokonać wyboru? Czy zdecydować się na wieczne życie, czy na szczęście? Czy lepsza jest ochrona, a może jednak pokój? Symbol, który wybierzemy będzie miał  prawdopodobnie wpływ na resztę naszego życia, dlatego decyzję trzeba było dokładnie przemyśleć i dobrze przekalkulować.

No, bo jeśli mądrość już mamy, ale słabo idzie nam na wf-ie, to sprawa jest prosta – wybieramy siłę! A jeśli mamy silne zdolności przywódcze, to nie zastanawiamy się długo i wybieramy symbol wodza. Teraz już nikt nam nie podskoczy!
Jeśli dla kogoś presja wyboru była zbyt silna, zawsze można było umieścić na swoim naszyjniku trop niedźwiedzia, co jest po prostu dobrym znakiem i nie powinno sprowadzić na nas żadnych kłopotów. Jeśli wybraliśmy już symbol, połowa drogi za nami. Teraz należy jedynie zaprojektować jedyny w swoim rodzaju indiański naszyjnik mając do dyspozycji: kolorowy papier, nożyczki, klej, pióra i piórka, słomki oraz pestki dyni. Ilość możliwości: niezliczona, zabawa: przednia! A wszystko w ściśle indiańskiej atmosferze.



Ale to jeszcze nie koniec atrakcji, które przygotowali dla nas Indianie! Gdy naszyjniki były gotowe, na młodych czerwonoskórych czekały pióropusze i sceneria przygotowania specjalnie po to, żeby utrwalić chwilę, w której wszyscy przeobraziliśmy się w Indian. W końcu Indianinem nie zostaje się na co dzień, dlatego moment, w którym stajemy się niczym rdzenni mieszkańcy Ameryki, musi zostać udokumentowany!

Jeśli ktoś zaspał i przegapił wizytę naszych gości z Ameryki, mamy dobrą wiadomość! Indianie odwiedzą nas ponownie w lipcu...
No, w połowie lipca, dokładniej w drugiej połowie lipca, a właściwie to pod koniec lipca, mówiąc ściślej 27 lipca. Wszystkich chętnych już dzisiaj zapraszamy na ponowne spotkanie z naszymi znajomymi z dalekiej Ameryki. Tomahawki w dłoń i widzimy się w świetlicy Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu!

Marzanna, goik i filcowane kroszonki, czyli Wielkanoc po muzealnemu

Święta Wielkanocne za pasem, porządki świąteczne w toku, kurczątka, zajączki i kroszonki (pisanki) już pukają do naszych drzwi... teoretycznie wszystko działa tak, jak powinno. Jest tylko jedno ale... gdzie jest wiosna?! Mamy własną teorię dotyczącą tego karygodnego ociągania się, z którym mamy do czynienia w tym roku. Podejrzewamy, że ktoś (nie wiemy jeszcze kto, ale z pewnością wkrótce go namierzymy), nie dopełnił wszystkich zabiegów związanych z topieniem marzanny i obnoszeniem goika.
Nasi pradziadkowie wiedzieli, co należy zrobić, żeby wiosna zawitała do nich w pełnej krasie. My z kolei, mimo, że z natury i przekonania jesteśmy pacyfistami i orędownikami idei humanitaryzmu, również wiemy, że niestety operacja "wiosna" wymaga ofiar w postaci marzanny (a w niektórych miejscach również marzanioka). Skąd ta przemoc i brutalność w naszych pradziadków? Już tłumaczymy.

Zima jak jest, każdy widzi. Na początku niby fajnie, śnieżek, sanki, narty, no i oczywiście Święta Bożego Narodzenia, czyli wspaniała atmosfera, "Last Christmas" w każdej stacji radiowej, karpie, ciężarówka coca-coli i te sprawy. Zimowa radość trwa jednak z reguły do końca grudnia (no, u wytrwalszych oraz u narciarzy może trochę dłużej), a tu jeszcze dwa miesiące przed nami. Człowiek się męczy, zimno, choroby, brak słońca, który skutkuje depresją, a trzeba pamiętać, że nasi pradziadkowie często musieli zmagać się także z  kończącymi się zapasami żywności (nie, nie mogli sobie pojechać do Tesco i nakupić dwa wózki pożywienia za bony). W takiej sytuacji nie dziwi, że ludzie wszelkimi możliwymi sposobami starali się przyspieszyć nadejście wiosny. Nadawali więc tej straszliwej zimie, chorobom, głodowi i śmierci jakąś konkretną postać, żeby można było fizycznie pozbyć się jej z naszej wsi - to właśnie marzanna. Na dwa tygodnie przed Wielkanocą w niedzielę, którą zwali niedzielą marzanią sporządzali słomianą kukłę, którą ubierali w odświętne kobiece stroje i przy wtórze okolicznościowych pieśni wynosili poza granice wsi, gdzie delikwentka była poddawana zabiegowi topienia bądź spalenia.

Żywioły wody i ognia, odznaczające się właściwościami oczyszczającymi, były najlepszą metodą na unicestwienie tego skumulowanego zła, które reprezentowała marzanna. To jednak nie koniec. Wynosząc zimę i zło dopełniliśmy dopiero połowy tego arcyważnego zabiegu. Teraz należało, dla odmiany, coś do wsi wnieść. Tym czymś był goik - mały, ozdobiony słomianymi łańcuszkami, wydmuszkami i papierowymi wstążeczkami świerk, który symbolizował życie, wiosnę i przyrodę budzącą się z zimowego snu. 
Z goikiem należało obejść całą wieś, każdemu z gospodarzy niosąc szczęśliwą nowinę o mającej wkrótce nadejść wiośnie. Dziewczęta chętnie brały udział w takim obchodzie, śpiewając i otrzymując w zamian jajka, które już wkrótce miały zamienić się w kroszonki. Dopiero po wykonaniu wszystkich opisanych tu czynności można było z czystym sumieniem czekać na wiosnę. No to przyznawać się teraz, kto zaniedbał obowiązków?



Jako że niedziela marzanio minęła i wiosna nie da się nabrać na spóźnione goikowanie, postanowiliśmy ratować sytuację trochę inaczej, a przy okazji zaopatrzyć się w kolorowe, wielkanocne kroszonki. Wykombinowaliśmy, że jeśli w naszej świetlicy zrobi się kolorowo, pisankowo i świątecznie, to wiosna się zreflektuje i zawita wreszcie w nasze progi. 21 marca dzielna i liczna grupa Pań (i jeden Pan) wytrwale filcowała styropianowe jajka, które jak się okazuje mogą być źródłem ogromnej radości.
Kreatywność, którą wykazali się uczestnicy tworząc filcowe wzory była imponująca. Żaden wzór się nie powtarzał, każdy stworzył własne, oryginalne jajko. Były kurczaczki, kwiaty, trawki, kolorowe paseczki, oraz absolutnie wyjątkowe impresje. Jesteśmy pewni, że wiosna widząc takie zaangażowanie nie da już dłużej na siebie czekać i Święta Wielkanocne, będą tak kolorowe, jak nasze filcowane kroszonki.

Przy okazji tego wpisu, chcieliśmy życzyć wszystkim naszym czytelnikom, sympatykom i uczestnikom organizowanych przez nas zajęć wiosennych, radosnych i spokojnych Świąt Wielkanocnych, spędzonych w gronie rodziny i przyjaciół.
Wesołych jajek, mokrych zajączków i wielu szczęśliwych chwil świątecznych oraz poświątecznych.


Niech moc filcowanych jajek będzie z Wami!

Bliżej nieba

Ludzkość od zawsze patrzyła w niebo. Częściowo z tego powodu, że nie bardzo jest jak go nie zauważyć, a częściowo z ciekawości, co też tam się mieści. Ponieważ niebo było dla przeciętnego obywatela mało dostępne - nawet wlezienie na wysoką górę pozostawiało pewien niedosyt -  uznano, że pewnie właśnie tam mieszkają Bogowie. W każdej właściwie religii siedzibą niektórych przynajmniej bóstw było właśnie niebo, zaś człowiek mógł się tam ewentualnie dostać po śmierci.
Jednak nie wszystkim wystarczało tłumaczenie, że niebo to domena boska i tyle. Znaleźli się śmiałkowie, którzy zaczęli niebo podglądać. Zwłaszcza w nocy, albowiem jak jest ciemno nad nami zapalają się jakieś latarenki czy cóś... Gwiazdy znaczy się. Generalnie pojawiły sie dwie koncepcje odpowiadające na pytanie "co to jest": pierwsza mówiła właśnie o światełkach/lampkach/ognikach unoszących się w eterze, druga przekonywała, że całe  niebo to taka wielka płachta, w której ktoś (lub mole) porobiły dziurki.
Z tych obserwacji zrodziły się ważne wynalazki, np. zegar czy urządzenia, pozwalające znaleźć drogę na morzu. Ok. 1608 roku, a więc ponad 400 lat temu, pojawiło się też urządzenie, dzięki któremu można było niebo podglądać jeszcze bardziej i jeszcze więcej się o nim dowiedzieć: pojawił się teleskop.
Jego wynalazcą był niejaki Galileusz, ale tak szczerze mówiąc prawdopodobnie zdołał on jedynie skopiować cudzy pomysł i go opatentować, zanim właściwy autor się zorientował. Jak by nie było, to właśnie Galileusz zaczął przez teleskop obserwować księżyc, gwiazdy i planety - zwłaszcza Jowisza. Z tych obserwacji powstały książki, a sam autor stał się postacią historyczną. Dzięki niemu właśnie mogliśmy potwierdzić przypuszczenia Mikołaja Kopernika, które głosiły, że to nie Słońce i planety krążą wokół Ziemi, tylko Ziemia z całą ferajną wokół Słońca.
A potem to już poszło z górki: powstawały coraz doskonalsze teleskopy, zaczęto fotografować kosmos a dzisiaj mamy nawet teleskop, który krąży sobie po orbicie i przesyła nam rewelacyjne zdjęcia nieznanych światów, czyli teleskop Hubble'a.
Całą historię obserwacji i poznawania wszechświata można sobie przyswoić zwiedzając wystawę Od lunety Galileusza do teleskopów kosmicznych w naszym Muzeum. Na ostatnich zajęciach wzbogaciliśmy nieco samo zwiedzanie, skłaniając uczestników do stworzenia portretu naszego układu słonecznego. W ten sposób powstały obrazy Słońca, Merkurego, Wenus, Ziemi, Marsa, Jowisza, Saturna, Urana, Neptuna i Plutona (którego astronomowie zresztą niedawno zdegradowali do rangi kosmicznego gruzu a nie planety). Portrety równie wspaniałe, jak zdjęcia z teleskopu Hubble'a.
Drugą częścią zadania było ustawienie wszystkich planet w stosownych odległościach od Słońca. W tym celu zostały te odległości przeliczone na kroki w ilościach mieszczących się (z trudem) na wystawie, aczkolwiek dzieciaki zażądały by odległości były właściwe. Przekonał je dopiero argument, że nie mamy zbyt wiele czasu, by oddalić się pieszo o np. 59 000 000 km od naszego Słońca.
Na koniec, pod nieobecność księżyca i gwiazd, za pomocą prawdziwego teleskopu dokonaliśmy obserwacji niewidocznych gołym okiem zacieków, rdzy i kurzu na elewacji budynku, znajdującego się jakieś 300 m od nas :)